Warm afscheid

De laatste nacht op North Island was iets langer dan we gewend waren want we hoefden onze strandwandelingen niet meer te doen. Daarom hadden we onze wekkertjes een uur later gezet en voor het eerst sinds wij van huis zijn was het al licht toen we wakker werden. Het had nog wel een uur later gekund maar dan hadden wij ons Engels ontbijtje gemist en dat wilden we natuurlijk niet. Terug bij ons huisje zijn we op ons gemak alle spullen gaan verzamelen en hebben we onze koffers gepakt. We hebben vrij veel spullen achter gelaten, zoals de werkhandschoenen, waterschoenen en kleding, waardoor we nu ver onder het gewicht zitten wat we mee mogen nemen in het vliegtuig. In Martin zijn koffer zit nog maar de helft omdat de Beerenburg, pinda’s, oploskoffie en rollen snoep intussen allemaal op zijn. Genoeg ruimte dus om al die fantastische herinnerringen mee terug te nemen naar Nederland. Omdat we al om 10:00 uur alles hadden ingepakt besloten we toch nog maar een rondje eiland op de fiets te doen om alle reuzenschildpadden in kaart te brengen en onderweg al afscheid te nemen van een aantal eilandvrienden en -vriendinnen. Voor één schildpad hoefden we niet lang te zoeken, Brutus de oudste van het eiland was zo vriendelijk om bij onze villa langs te komen om ons goede reis te wensen. Na een aai over zijn kop en wat kriebels op zijn lange nek ging hij verder om naast ons huisje in de zon te gaan liggen.

Om 11:00 uur arriveerde de nieuwe vrijwilligster uit Duitsland die de komende 2 weken met Carry de werkzaamheden gaat verrichten. Omdat we het idee hadden dat Carry nog niet zo thuis was in alle lijsten systemen hebben we de nieuweling nog een spoedcursus gegeven. Zij was 2 jaar terug ook al eens op het eiland geweest en wist zich nog wel enkele dingen te herinneren dus kan zij nu Carry op sleeptouw nemen, want die toonde tot nu toe niet heel veel eigen initiatief. Na de uitleg zijn we met de hele club naar het restaurant gegaan voor onze laatste maaltijd. Ook Ang kwam nog even aanschuiven voor de laatste strandupdate, afgelopen nacht was er weer een nest uitgekomen en aan de sporen te zien waren er best veel kleintjes naar zee gegaan. Het speet hem dat hij dat gemist had, maar soms moet je toch wel een even slapen.

Om 13:30 uur pikte Claire ons op om naar de boot te gaan. We zouden om 14:00 uur vertrekken maar daarvoor moesten de koffers nog even gecontroleerd worden want het is niet toegestaan om bepaalde zaken mee te nemen van het eiland. Een paar schelpen en een stukje koraal is geen zware overtreding, maar delen schild van een schildpad of zaden van bomen of bloemen is strafbaar. Op het strand werd intussen het afscheidscomité steeds groter en uiteindelijk waren er wel 10 mensen om ons uit te zwaaien. Zelfs de dame uit de eilandsuper had even haar taken neergelegd om ons nog een knuffel te geven. De meesten stonden met tranen in de ogen toen we na de lange afscheidsceremonie naar de boot konden. Hoe mooi is het, al is het maar voor een paar weken, deel uit te maken van een geweldige groep mensen die alleen maar bezig zijn met dit prachtige paradijs in stand te houden. We waren al bijna uit het zicht toen iedereen nog op het strand stond te zwaaien en met 50 kilometer per uur werd het eiland snel kleiner en kleiner. Onderweg nam ook de onderwaterwereld nog afscheid door regelmatig vliegen vissen langs de boot te sturen, fantastisch om te zien welke afstanden die boven water kunnen afleggen.

Terug op Mahé hebben we eerst een koud biertje genomen en de taxi gebeld. Om 16:30 uur waren we bij ons appartement en daar kennen ze ons ook intussen want deze keer stonden de bedden niet tegen elkaar en waren de handdoeken niet in hartvorm gevouwen maar lagen gewoon op het bed (hahaha). Aan het eind van de middag hebben we op de “boulevard” bij een plaatselijke marktkraam ons diner gekocht en op het strand het bakje kerrierijst met kip genuttigd. Aan de horizon kon je ons eiland nog zien en tot het donker werd hebben we daar genoten van een heerlijke zomeravond. Voor appartement hebben we het restje rum van de VIP avond opgemaakt want dat had Ang meegegeven om zijn verjaardag te vieren. Toen we hem een fotootje stuurden en hem geluk wensten met zijn verjaardag appte hij terug dat hij op het strand was en zat te wachten op één van zijn “meisjes”, want hij wist zeker dat die op zijn verjaardag uit zee zou komen. Wij zijn daarna lekker in bed gekropen.

Het wekkertje ging vanmorgen om 7:30 uur en om 8:00 uur zaten we heerlijk buiten in het restaurant voor het ontbijt. Voor het eerst sinds vier weken werden we bediend en hoefden we niet na het eten onze borden, kopjes en bestek af te wassen. Toch een raar idee dat je anderen je rommel laat opruimen. Nadat we nog wat spullen uit onze koffers hadden gehaald en onze kamer hadden opgeruimd zodat we niet meer over onze koffers en tassen hoefden te stappen waren we klaar voor Victoria. Onderweg naar de bus heeft Jan Fokke geregeld dat hij volgende week gaat duiken. Een tochtje met de bus is hier altijd genieten, maar vanmorgen zat het verkeer dusdanig vast dat de snelheid er helemaal uit was en dat maakt het juist extra leuk. In Victoria, de hoofdstad van de Seychellen, is er altijd veel bedrijvigheid maar waarschijnlijk vanwege een enorm Cruiseschip was het nu extra druk. Sinds vorig jaar doen die grote jongens Mahé aan op een tocht over de Indische Oceaan. Iedere 2 weken 2500 toeristen heeft er voor gezorgd dat onder andere het aantal souvenirwinkels enorm is toegenomen. De stad veranderd daardoor heel erg snel, alleen de oude overdekte markt is nog hetzelfde als toen we hier 3 jaar terug waren.

In de stad ook nog wat bankzaken gedaan want het is handiger om hier met het lokale geld te betalen, omreken naar euro’s gaat ze hier niet (of juist wel) zo goed af en kost het je altijd meer. Terug uit de bus gelijk bij Mike’s Store langs gegaan voor de boodschappen en ook die herkende ons nog. Zijn “buurtsuper” was nog niets veranderd dus hoefden we niet zoals bij de alweer van inrichting veranderd Jumbo in Nederland, te zoeken om onze benodigdheden. De rest van de middag hebben we op ons terras met een lekker koud biertje van Mike besteed aan ons verslag. Vanavond gaan we op ons zitje voor ons appartement lekker genieten van de zonsondergang en daarna naar het openlucht restaurant voor het diner. Een heel ander ritme dan op North Island, maar voor een lekkere maaltijd passen wij ons razendsnel aan.

Voor nu allemaal een fijne avond en tot het volgende verslag.

Martin en Jan Fokke

P.S. Sorry dat we jullie zo lang hebben laten wachten, we hebben geprobeerd filmpjes te plaatsen maar dat gaat helaas niet lukken. We hopen dat we ze volgende keer wel weer kunnen laten zien.

P.S. Klaske: Gisteravond kregen we al een paar appjes dat ze ons inderdaad misten.

P.S. Bauke: Het begint nu aardig op Aruba te lijken, “werk hard, relax harder”.

P.S. Eelco: We gaan nog lang niet naar huis dus er komen nog veel meer verhalen (hahaha).